[Robert Macfarlane] The Old Ways: A Journey on Foot

Krytycy natomiast często odbierają te same cechy jako nużące lub narcystyczne. Zarzucają książce nadmierne skupienie na drobiazgach chodzenia – długie wyliczenia roślin, rozbuchane słownictwo – przez co język wydaje się celem samym w sobie, a nie nośnikiem opowieści czy myśli. Czytelnicy oczekujący wyraźniejszej fabuły, mocniejszego akcentu na historię miejsc lub bardziej konkretnego „podróżniczego” aspektu, odczuwają tekst jako statyczny, powolny, „nudny, choć dobrze napisany”. Pojawia się też zarzut, że estetyzacja krajobrazu nie idzie w parze z mocnym uświadomieniem współczesnych zagrożeń ekologicznych, przez co całość bywa odbierana jako częściowo nieświadoma realiów. Ogólnie rzecz biorąc, książka silnie dzieli odbiorców między tych, którzy lubią gęstą, poetycką, ideową prozę o naturze, a tych, którzy uważają taki styl za przesadnie ozdobny i zbyt mało „do celu”.

Critics, however, often find the same qualities tedious or self-indulgent. They complain that the book dwells excessively on the minutiae of walks—long catalogues of plants and over-elaborate vocabulary—so that the language feels like an end in itself rather than a vehicle for story or argument. For readers who want clear narrative drive, stronger focus on historical context, or more concrete “travel” content, the book can feel static, slow, and “boring but well-written.” Some sense an aestheticization of landscape that doesn’t fully acknowledge urgent environmental threats, making the project feel, to them, a little unconscious or incomplete. Overall, reception divides between those who relish dense, poetic, idea-rich nature writing and those who find the style overwrought and insufficiently purposeful.