[Paul Brannigan] This Is a Call

Jednocześnie wielu odbiorców uważa, że biografia nie spełnia obietnicy opowieści o samym Dave’ie Grohlu. Zarzucają jej zbyt mało osobistych wglądów, motywacji czy „zakulisowych” historii, co jest rozczarowujące przy takim tytule i sposobie promocji. Narracja skupia się przede wszystkim na historii sceny, długich wyliczeniach zespołów i pobocznych ciekawostkach, przez co sam Grohl często schodzi na dalszy plan. Krytykowana jest także powolna akcja, chaotyczna struktura (skoki w czasie po długich dygresjach) oraz dość pobieżne potraktowanie nowszych lat działalności Foo Fighters. Część czytelników uznała lekturę za męczącą do tego stopnia, że utknęła w połowie lub w ogóle jej nie skończyła, mając wrażenie, że właściwego materiału o Grohlu jest za mało i został on „dopchany” ogólną historią muzyki.

However, many feel the biography underdelivers on Dave Grohl himself. They complain that there are relatively few personal insights, motivations, or “inside” stories about Grohl, especially given the title and marketing. The narrative is seen as disproportionately focused on scene history, name‑dropping, and song‑by‑song or band‑by‑band digressions, with Grohl’s own life repeatedly pushed to the background. Several readers felt the pacing was slow, the structure jumpy (time jumps after long tangents), and the last years of Foo Fighters’ career rushed or glossed over. Some found the book such a slog that they either stalled for weeks or did not finish, concluding that the material available on Grohl was too thin to sustain a full‑length biography and padded with broader music trivia.