[Peter Carey] True History of the Kelly Gang

Krytycy przyznają, że Carey świetnie pisze, ale te same środki stylistyczne uznają za męczące lub odstręczające. Proza z minimalną interpunkcją i silnym dialektem bywa dla nich barierą, przez co część czytelników porzuca lekturę w połowie, mimo świadomości jej literackiej klasy. Pojawia się też dyskomfort wobec sposobu kreowania Kelly’ego: niektórym przeszkadza sztuczność ramy narracyjnej (listy do córki), inni sprzeciwiają się – ich zdaniem – nadmiernemu idealizowaniu czy romantyzowaniu postaci, która zabiła policjantów i której bohaterstwo uważają za mocno wątpliwe. W rezultacie wielu podziwia oryginalność i warsztat, ale część odbiorców uznaje książkę za zbyt manieryczną, nużącą lub moralnie dwuznaczną, by ją dokończyć.

Detractors acknowledge Carey’s talent but find the same stylistic choices exhausting or off‑putting. The run‑on, punctuation‑light prose and thick dialect can be a barrier to enjoyment, and some readers simply abandon the book partway through, despite recognizing its literary quality. There is also discomfort with the way the novel reimagines Kelly: some feel the framing device (letters to a daughter) is contrived, and a few object to what they see as romanticization or over‑nobilizing of a historical figure who killed policemen and whose heroic reputation they question. In short, many admire the craft and originality, but some find it tiring, mannered, or morally ambivalent enough that they cannot or do not want to finish it.