[Tyce Harriet] Blood Orange

Z drugiej strony wielu odbiorców czuje się zniechęconych tym, że właściwie wszyscy bohaterowie są niesympatyczni; trudno im komukolwiek kibicować, co sprawia, że lektura wydaje się chłodna i pozbawiona emocjonalnego punktu zaczepienia. Część osób uważa zachowania protagonistki za niewiarygodne lub skrajnie irytujące, zwłaszcza jej bierność w toksycznych, przemocowych związkach oraz autodestrukcyjne wybory. Podkreśla się, że brak sprawczości bohaterki odbiera mocy zakończeniu, które wydaje się „spadać z nieba”, a nie wynikać z jej działań. Krytykowane jest też tempo: choć czyta się szybko, środek książki bywa odbierany jako rozwleczony i powtarzalny, a finał – mimo szokujących scen – jako zbyt nieprawdopodobny i mało satysfakcjonujący. W sumie powieść najlepiej trafia do czytelników lubiących mroczne thrillery prawniczo‑psychologiczne i tolerujących bardzo wadliwych, często odpychających bohaterów.

On the negative side, a substantial group of readers feel alienated by how unlikeable virtually every character is; they struggle to care about anyone, which makes the story feel cold and joyless. Some find the protagonist’s behavior implausible or infuriating, especially her passivity in abusive relationships and her self‑destructive choices, arguing that her lack of agency undermines sympathy and makes the resolution feel unearned. Several also criticize the pacing: while the prose is easy to read, the middle of the book can feel repetitive or dragging, and the much‑discussed ending is frequently labeled far‑fetched, abrupt, or unsatisfying—strong final chapters in terms of shock value, but not emotionally or logically convincing. Overall, it tends to work best for readers who enjoy dark, twisty legal/psychological thrillers and don’t mind spending time with self‑sabotaging, morally compromised characters.