[William Atkins] Granta 157

Z drugiej strony powracają typowe zastrzeżenia wobec Granta jako pisma: poziom i ton tekstów są nierówne, niektóre wydają się przestylizowane, inne zbyt zachowawcze. Mieszanka form (poezja, wspomnienia, proza, reportaż) sprawia, że czytelnik nigdy nie ma pewności, co znajdzie w kolejnym tekście, co bywa frustrujące. Część odbiorców zwraca też uwagę na niefortunny moment wydania: numer o podróżach ukazał się w chwili, gdy pandemia dopiero zaczynała radykalnie zmieniać mobilność, więc niektóre refleksje sprawiają wrażenie dopiero wstępnego oswajania rzeczywistości covidowej, a nie pełnego z nią zmagania się.

On the negative side, some broader reservations about Granta as a magazine carry over: the quality and tone can be uneven from piece to piece, sometimes feeling overwritten or, conversely, a bit too safe. The grab‑bag mix of forms (poetry, memoir, fiction, reportage) means you never quite know what you’re getting next, which some find frustrating. A few readers also note the awkward timing: a travel‑themed issue appearing just as the pandemic was reshaping global movement makes some reflections feel like they are only beginning to process COVID‑era changes rather than fully grappling with them.