[William Somerset Maugham] Don Fernando

Z drugiej strony wielu narzeka na luźną, chaotyczną konstrukcję: po nastrojowym, niemal powieściowym otwarciu z postacią don Fernanda książka szybko przechodzi w dygresyjne eseje, które część odbiorców nużą, zwłaszcza długie streszczenia utworów literackich. Uogólnienia Maughama o Hiszpanach jako narodzie „nieintelektualnym” oraz jego lekceważący ton wobec hiszpańskiej filozofii i literatury są dziś odbierane jako anachroniczne, miejscami obraźliwe, choć chwilami jakby ironiczne. Całościowo książkę ceni się jako oryginalne, dość przystępne wprowadzenie do hiszpańskiej kultury i sztuki, ale nierówne tempo, staroświeckie poglądy autora i brak ciągłej fabuły sprawiają, że bardziej przemawia do cierpliwych czytelników zainteresowanych samym Maughamem i Hiszpanią niż do osób szukających zwartej, współczesnej opowieści.

However, several readers find the structure loose and meandering: after the atmospheric opening with Don Fernando, the book quickly abandons narrative for discursive essays, which some experience as dull or sleep-inducing, especially the long literary summaries. Maugham’s generalisations about Spaniards as “non‑intellectual” and his dismissive tone about Spanish philosophy and literature are seen as dated, occasionally offensive, and at times only half-ironically delivered. Overall, it’s valued as a quirky, accessible introduction to Spanish culture and art, but its uneven pacing, old-fashioned attitudes, and lack of sustained story mean it works better for patient readers interested in Maugham’s mind and in Spain than for those seeking a tight plot or modern sensibility.