[Woody Allen] Mere Anarchy

Krytycy podkreślają jednak, że te same cechy na przestrzeni całej książki stają się męczące. Wiele opowiadań sprawia wrażenie rozciągniętych dowcipów lub ćwiczeń stylistycznych, a nie pełnoprawnych historii – fabuła bywa tylko pretekstem do serii gagów. Nieustanny potok kalamburów, aluzji i erudycyjnych odniesień może nużyć, jakby Allen zbyt długo żuł ten sam pomysł komiczny. Część czytelników wyczuwa też pewną „staromodność” i powtarzalność jego znanego już emploi, sugerując, że to, co błyszczy w krótkiej formie, w większej dawce zamienia się w monotonię.

Critics, however, argue that the same qualities become exhausting at book length. They say the pieces often feel like overextended jokes or creative-writing exercises rather than fully realized short stories, with plots that exist mainly as flimsy scaffolding for gags. The relentless barrage of puns, allusions, and highbrow references can feel repetitive, as if Allen keeps worrying the same comic premise far past its natural lifespan. Some readers sense a dated tone and a recycling of his familiar comic persona, suggesting that what’s delightful in short doses can become monotonous when stretched across an entire collection.