[Seth Godin] Dip

Z drugiej strony wielu czytelników jest rozczarowanych. Często powtarza się zarzut, że jak na tak krótką książkę jest ona bardzo rozwlekła i powtarzalna, a jej główną myśl dałoby się streścić w kilku stronach. Część odbiorców ostro krytykuje to, co odczytują jako skrajne przesłanie: rób tylko to, w czym możesz być „najlepszy na świecie”, a całą resztę natychmiast porzuć. Uważają to za nierealistyczne, lekceważące nieprzewidywalność życia i rynku oraz deprecjonujące wartościowe działania, które nie prowadzą do bycia numerem jeden. Inni zarzucają książce nadmierne uproszczenia i zbyt wiele chwytliwych haseł kosztem pogłębionej analizy. Ogólny obraz w opiniach jest taki, że koncepcja „Dip” jest ciekawa i może być pomocna, ale sposób jej przedstawienia jest zbyt rozwleczony, a filozofia „bądź najlepszy albo zrezygnuj” budzi spore zastrzeżenia.

Critics, however, see major problems. A recurring complaint is that the book is extremely repetitive for its length, with too much padding around a single core idea that could be conveyed in an article or a brief summary. Some readers strongly object to what they perceive as an extreme, almost absolutist message: that you should only pursue things where you can be “the best in the world,” and quit everything else. They argue this is unrealistic, ignores the unpredictability of life and markets, and devalues worthwhile pursuits that don’t lead to being number one. Others feel the book oversimplifies complex decisions about quitting versus persevering, offering catchy slogans more than nuanced guidance. Overall, the consensus is that the central concept is interesting and potentially helpful, but the execution feels thin, over-repeated, and philosophically questionable to those who don’t share Godin’s “be the best or quit” mindset.