[Donna Leon] Give Unto Others

Jednocześnie nawet wierni fani często oceniają tę część jako jedną z najsłabszych i najwolniejszych. Najczęstszy zarzut dotyczy tempa: akcja jest rozwleczona, długi czas nie wiadomo, czy w ogóle doszło do przestępstwa, a poczucie stawki i napięcia jest niewielkie. Niektórym trudno uwierzyć, że Brunetti tak długo ignoruje dość oczywiste tropy, a zaangażowanie kilku funkcjonariuszy i Elettry w tak drobną, prywatną sprawę wydaje się przesadzone. Krytykowana bywa także warstwa językowa: nadmiar dygresji, „wydumane” metafory i opisy Wenecji, które sprawiają wrażenie wtórnych, a nie odkrywczych – miasto, zwykle pełnoprawny bohater serii, tutaj dla części czytelników jest tylko dobrze znanym tłem. Ujawniające się dopiero pod koniec wyraźne porównanie śledztwa do pandemii bywa odbierane jako wymuszone, jakby fabuła została podporządkowana tezie. W efekcie książka bywa ceniona za atmosferę, znajome postaci i społeczną wrażliwość, ale wielu odbiorców uważa ją za zbyt powolną i mało satysfakcjonującą fabularnie.

However, even some devoted fans find this installment one of the weaker, “slowest” in the series. A common complaint is pacing: the investigation is perceived as meandering, with too little sense of urgency or even of a clearly defined crime for much of the book. Several readers feel Brunetti takes an implausibly long time to notice obvious clues, and that four officers plus Elettra are an overpowered team for what begins as a very slight personal favour. Others criticise the prose as padded, with overlong reflections, “tortured” metaphors, and descriptive passages that feel repetitive rather than fresh—Venice, usually a vivid co‑protagonist, is said to come across more as a familiar backdrop than an essential character. The Covid analogy that becomes explicit late in the book strikes some as forced, as if the plot exists mainly to support that thematic comparison. Overall, the novel is appreciated for atmosphere, character continuity and thoughtful social commentary, but many readers judge it a slow burn that never quite catches fire.