[Ernest Mason Satow] A Diplomat In Japan

Zarzuty dotyczą głównie ciężaru i anachroniczności formy, a nie samej treści. Styl Satowa, choć klarowny i „sprawny”, bywa nużący, zwłaszcza w końcowych partiach, gdy autor staje się już głównym graczem dyplomatycznym: żywe sceny obserwacyjne ustępują miejsca bardziej suchym relacjom z negocjacji i oficjalnych działań, co część czytelników odbiera jako „zamulanie” narracji. Często krytykowane są długie, drobiazgowe wyliczenia (np. statków czy innych szczegółów), które dla współczesnego odbiorcy są po prostu monotonne. Dodatkową barierą jest XIX‑wieczna transkrypcja i przestarzałe zapisy nazw japońskich, wymagające od czytelnika dodatkowego wysiłku. Wielu recenzentów zwraca też uwagę na kiepską jakość współczesnych wydań – słabe łamanie tekstu, brak solidnej redakcji, a czasem niska jakość fizyczna książki – co psuje odbiór dzieła, choć nie wynika z winy samego Satowa.

The main criticisms are about density and datedness rather than content. Satow’s prose, though clear and “smoothly functional,” can become heavy, especially in later chapters when he himself becomes a central diplomatic actor: the narrative shifts from lively observation to more formal accounts of negotiations and official business, which some find bogged down and less gripping. Several readers complain about long, meticulous lists (e.g. of ships and minor details) that feel tedious to a modern audience. The 19th‑century romanization and archaic spellings of Japanese names and terms also pose a hurdle, requiring effort to decode. Finally, people frequently note that many modern reprints are poorly produced—low‑quality typesetting, weak editing, and sometimes subpar physical quality—so the reading experience can be marred by the chosen edition rather than by Satow’s text itself.