[Ian Kershaw] the end

Jednocześnie często pojawia się zastrzeżenie, że lektura jest bardzo ciężka emocjonalnie i stylistycznie. Nieskończony ciąg opisów cierpienia – bombardowań, nędzy ludności cywilnej, egzekucji, ruiny – sprawia wrażenie monotonii i „powtarzalności”, nawet w oczach czytelników doceniających wartość naukową. Niektórzy zwracają uwagę, że książka zbyt często operuje podobnymi obrazami grozy, przez co ponad 400 stron może wydawać się jednym, nieustannie powtarzanym, ponurym motywem. Pojawia się też refleksja, że ta intensywność może prowokować pewien „odwetowy” sposób lektury, co bywa niepokojące. Ogólny odbiór jest jednak taki, że to znakomite, autorytatywne, ale wymagające i miejscami nużąco jednostajne studium, a nie lekka, urozmaicona narracja.

At the same time, readers warn that the book is emotionally and stylistically heavy. The unrelenting catalogue of suffering—bombardment, civilian misery, executions, ruin—creates a sense of monotony and “repetitiveness,” even for those who admire the scholarship. Some feel that the text leans too much on similar descriptions of horror and destruction, making 400+ pages feel like variations on the same grim theme. A few also hint that this intensity might invite a kind of vicarious “revenge reading,” which can be unsettling. Overall, the consensus is that it is an excellent, authoritative, but demanding and at times grindingly repetitive study rather than a brisk or varied narrative.