[Jean-Christophe Rufin] Santiago Pilgrimage

Z drugiej strony niektórzy mają poczucie, że Rufin zachowuje dystans: narracja bywa określana jako „widok z helikoptera”, a autor momentami ostrożnie dawkuje bardziej intymne refleksje. Czytelnicy oczekujący idealizującej, „uskrzydlającej” wizji Camino mogą czuć się rozczarowani – Rufin sporo miejsca poświęca tłokowi, braku prywatności, skromnym i niewygodnym noclegom, hałasowi, przykrym zapachom oraz brzydkim, prozaicznym odcinkom szosy i przedmieść. Dla jednego z doświadczonych piechurów obraz tych niewygód jest tak sugestywny, że skutecznie odbiera mu ochotę na własne Camino, choć jednocześnie bardzo wysoko ocenia samą książkę jako literacki reportaż.

On the negative side, some feel that Rufin keeps a certain distance from the reader: his narrative is described as more of a “helicopter view” than an intimate confessional, and at times he seems cautious about revealing his deeper insights or feelings. Those hoping for a more inspirational or idealised picture of the Camino may be disappointed: he dwells on crowding, lack of privacy, basic or uncomfortable accommodation, noise, smells, and the uglier, more mundane stretches of road and suburbia. For at least one experienced hiker, the vivid evocation of these discomforts is so strong that it actually kills any remaining desire to walk the Camino, even though the same reader still greatly enjoys the book as a piece of writing.