[Lyla Sage] Soul Searching

Z drugiej strony, inni uważają, że książka jest nużąca, a mimo obecności duchów – pozbawiona życia; pojawia się nawet zarzut, że duchy mają więcej osobowości niż główni bohaterowie. Często powtarza się krytyka płytkiego potraktowania ważnych wątków: napiętej relacji Collins z siostrą, trudności w nawiązywaniu więzi z rodziną, ambiwalentnych uczuć wobec rodzinnego miasteczka oraz tła związanego ze sklepem z antykami. Wielu recenzentów twierdzi, że fabuła praktycznie nie istnieje – są głównie „vibes” i scenki z duchami, bez wyraźnego rozwoju postaci i relacji (w tym romansu z Bradym). Nawet opisy miasteczka dzielą czytelników: dla jednych to piękna, jesienna atmosfera, dla innych – przesadnie rozwlekłe, męczące fragmenty. Sam Brady także budzi skrajne reakcje: jedni go uwielbiają, inni uznają za nijakiego i trudnego do polubienia.

On the negative side, others feel the book is boring despite the ghost premise, with some saying the ghosts end up having more personality than the leads. A common complaint is lack of depth: key emotional threads—Collins’ strained relationship with her sister, complex family dynamics, her feelings about her hometown, and the antique shop background—are mentioned but not explored in a satisfying way. Several readers argue that there is effectively “no plot,” just vibes and ghost encounters, and that character development and relationships (including the romance with Brady) are undercooked. Even the atmospheric descriptions divide opinion: what some call gorgeously autumnal, others find overly descriptive and tedious. Brady in particular is polarizing—bland and hard to connect with for some, irresistibly sweet and engaging for others.