[Claire Lombardo] Most Fun We Ever Had

Na plus najczęściej wskazuje się:
– Bardzo dobrze zarysowane, psychologicznie złożone postaci; część czytelników pisze, że „kochała każdą okropną, egoistyczną, popełniającą błędy” osobę z tej rodziny i że ich bałagan życiowy był przekonujący.
– Realistyczne przedstawienie dużej, dysfunkcyjnej, ale jednak kochającej się rodziny – pełnej bólu, małych zwycięstw i znajomych z życia codziennego napięć.
– Dowcip i emocjonalną przenikliwość prozy; niektórzy czytelnicy czuli się tak zanurzeni w historii, że żałowali, iż książka się kończy, i kupowali własny egzemplarz w trakcie lektury bibliotecznej.
– Silną identyfikację z niektórymi bohaterkami (zwłaszcza Marilyn), co pomagało przetrwać słabsze momenty fabuły.

Na minus powtarzają się zarzuty:
– Długość i tempo: ponad 500 stron uznaje się często za przesadę; książka jest „słowna”, rozwlekła, a wielu czytelników uważa, że spokojnie można by wyciąć co najmniej 100 stron. Lektura bywa przeplatana znudzeniem i zaciekawieniem, część osób robiła długie przerwy.
– Natrętną powtarzalność, szczególnie w opisie wielkiej miłości i seksualnej więzi rodziców; wielu ma wrażenie, że ten sam komunikat jest podawany w kółko, aż do irytacji.
– Nadużywanie pewnych typów scen (m.in. podglądania innych podczas seksu), co część czytelników odbiera jako zbędne lub męczące.
– Bohaterki‑córki, które dla niektórych są głównie „irytujące i nie do zniesienia”, przez co długie obcowanie z nimi staje się udręką.
– „Ciężar” dosłowny i metaforyczny: to gruby, fizycznie nieporęczny tom, a dla wielu także psychicznie wymagająca, momentami wręcz „karna” lektura.

Podsumowując: osoby lubiące obszerne, nastawione na postaci sagi rodzinne z dużą dawką konfliktów zwykle są zachwycone; czytelnicy oczekujący zwięzłości, mniejszej powtarzalności i bardziej „lubialnych” bohaterów często czują się zmęczeni lub wręcz zniechęceni.

Positive reactions highlight:
– Deeply drawn, psychologically complex characters; several readers say they “loved every single horrible, evil, selfish, mistake‑making member” of the Sorenson family and found their messiness believable and moving.
– The portrayal of a large, dysfunctional but loving family as both painful and relatable, with interactions that feel true to life—full of heartache, small triumphs, and recognizable dynamics.
– Wit and emotional nuance in the writing; some readers felt fully immersed, reluctant to finish, and even bought their own copy mid‑read because they were so invested.
– Strong identification with certain characters (especially Marilyn), which kept readers turning pages even when pacing lagged.

Negative reactions focus on:
– Length and pacing: at 500+ pages, many feel the book is overlong, “wordy,” and in serious need of editing, with at least 100 pages that could be cut. Some report boredom alternating with engagement, or needing long breaks to get through it.
– Heavy repetition, especially around the parents’ great love and sexual connection; readers complain that the same point is hammered home so often it becomes grating.
– Overuse of certain scenes and motifs (including characters witnessing others having sex), which some find gratuitous or irritating.
– A cast of daughters that some readers find “annoying and unbearable,” making prolonged time with them feel more like a slog than a pleasure.
– Physical and mental “heft”: the book is literally heavy to carry and, for some, feels like a demanding, even punishing reading experience.

Overall, readers who enjoy long, immersive, character‑driven family dramas with lots of interpersonal conflict tend to love it; those who prefer tighter editing, less repetition, and more likable characters often end up frustrated or even hostile toward it.