[Virginia Woolf] Mrs Dalloway

Przeciwnicy odbierają te same cechy jako zniechęcające. Dla części czytelników to 200 stron niekończących się monologów wewnętrznych, bez wyraźnej fabuły, bez „wydarzeń” i bez struktury (brak rozdziałów, gwałtowne przeskoki), co sprawia wrażenie bezkształtnego strumienia błahych wspomnień. Taki sposób narracji, rozproszona uwaga (brak jednego głównego bohatera) i meandrujące myśli są odbierane jako nużące, frustrujące i emocjonalnie chłodne. Nawet ci, którzy szanują kunszt Woolf, przyznają, że jej „senny”, dryfujący styl łatwo gubi czytelnika i wymaga świadomego wysiłku, by przy nim pozostać.

Detractors, however, find the same stylistic choices alienating. Some describe it as 200 pages of rambling interior monologue with almost no plot, no real events, and virtually no structural signposts (no chapters, abrupt transitions), making it feel like an endless, formless stream of trivial recollections. For these readers, the lack of conventional story, the diffuse focus (no clear main character), and the meandering thoughts render the book boring, frustrating, and emotionally distant. Even those who respect Woolf’s craft sometimes admit that the dreamy, drifting narrative can cause them to “fall off the conveyor belt” and requires effort to re‑engage.