[Charlotte Bronte] Jane Eyre

Z drugiej strony pojawia się wyraźna krytyka postaci Rochestera i samego romansu. Współczesnych czytelników mocno razi przede wszystkim jego kłamstwo i fakt przetrzymywania żony, Berthy, na strychu; dla części odbiorców jest to moralnie nie do zaakceptowania i podważa wiarygodność uczucia między nim a Jane. Osoby, które podchodzą do książki jak do klasycznej historii miłosnej, bywają tym rozczarowane, zwłaszcza przy pierwszej lekturze. Niektórzy zwracają też uwagę, że typowo wiktoriańska emocjonalna intensywność, melodramatyczne zwroty akcji i długie partie introspekcji mogą dziś wydawać się przesadzone lub nużące. W tle przewija się również refleksja o tym, że Brontë musiała publikować pod męskim pseudonimem – czytelnicy zastanawiają się, na ile ówczesne uprzedzenia płciowe wpłynęły na recepcję powieści i jej drogę do kanonu, co nadaje współczesnej lekturze dodatkowy, ambiwalentny kontekst.

On the negative or more ambivalent side, a recurring criticism is directed at Rochester and the central romance. Modern readers, especially on reread, are deeply troubled by his deception and the moral implications of keeping his wife Bertha hidden in the attic, with some finding it impossible to root for the relationship once they focus on that element. For those expecting a straightforward love story, this can be jarring or disappointing. A few readers also note that the very things that make the book so “Victorian”—its melodrama, long emotional arcs, and dense moral introspection—can feel overwrought or slow to some tastes. There is also a strand of discussion about historical reception: that Brontë had to publish under a male pseudonym, and that the novel’s success may partly reflect how gender bias shaped which voices were taken seriously, which can complicate contemporary readers’ feelings about its canonical status.