[Sophia Amoruso] Girlboss

Krytycy podkreślają natomiast, że ton książki jest często zarozumiały i irytująco pełen samozachwytu. Wskazują na ciągłe wyliczanie sukcesów, pieniędzy i komplementów, co sprawia, że część „poradnikowa” brzmi bardziej jak przechwałki niż realna pomoc. Wielu czytelników uważa, że książka nie może się zdecydować, czy jest pamiętnikiem, czy poradnikiem biznesowym, przez co nie spełnia dobrze żadnej z tych funkcji. Rady są powierzchowne, niespójne i dziwnie adresowane: momentami tłumaczą absolutne podstawy (np. jak napisać CV), by za chwilę mówić do kogoś, kto już zarządza zespołem. Czytelnicy szukający solidnej, przemyślanej książki biznesowej dla kobiet często czują rozczarowanie i zażenowanie takim połączeniem tonu i treści.

On the negative side, many find the tone self-congratulatory and grating. They describe the book as full of humblebrags and constant reminders of her “meteoric rise,” money, and accolades, which makes the “advice” sections feel smug rather than helpful. Several readers feel the book is confused about its purpose—caught between memoir and business guide—and ends up doing neither particularly well. The guidance is seen as superficial, inconsistent, and oddly targeted: at times it talks down to total beginners (e.g., basic résumé tips), and at others it assumes the reader is already managing staff. For those hoping for a thoughtful, practical business book for women, this mismatch in tone and content is disappointing and even “cringe-inducing.”