[Winston Groom] Gump and Co

Po stronie minusów wielu uważa, że w kontynuacji brakuje tej samej ciepłej, ujmującej atmosfery i „serca”, które miały film oraz pierwsza powieść. Często powtarza się zarzut, że książka wygląda na napisaną „dla pieniędzy”: opiera się na prostym, wciąż powtarzanym schemacie (Forrest potrzebuje pieniędzy → znajduje pracę → dobrze mu idzie → robi coś głupiego → wszystko się wali → ucieka dalej), który szybko zaczyna nużyć i wydaje się pozbawiony sensu. Humor bywa określany jako „logika kreskówki dla dziesięciolatków” – Forrest w absurdalny sposób staje się sprawcą wielkich wydarzeń historycznych; zamiast wdzięcznej ironii daje to efekt przesady i infantylności. Ton jest też wyraźnie mroczniejszy: bohater raz po raz wychodzi na gorsze, niczego się nie uczy i sprawia wrażenie nie tyle prostodusznego, co po prostu „bezużytecznego”, co dla części czytelników wręcz psuje ich sympatię do postaci. Niektórzy piszą wprost, że żałują lektury.

Z kolei mniejsza grupa odbiorców uznaje książkę za „bardzo rozrywkową” i poleca ją fanom filmu, podkreślając, że to kontynuacja fabuły z ekranu, a nie z pierwszej powieści. Tym czytelnikom podoba się możliwość ponownego spotkania z Forrestem, akceptują epizodyczną konstrukcję i znajdują w jego przygodach autentycznie zabawne momenty, choć przyznają, że powtarzalność może męczyć. Dla nich jest to lekka, alternatywna wersja dalszych losów bohatera i „warta czasu”, o ile nie oczekuje się zbyt wiele.

W sumie przeważa opinia, że choć zdarzają się śmieszne sceny i pewna dawka rozrywki, to urok, emocjonalne ciepło i świeżość, dzięki którym Forrest Gump stał się tak lubiany, w dużej mierze zniknęły, ustępując miejsca schematyczności i bardziej karykaturalnemu, a momentami okrutnemu ujęciu postaci.

On the negative side, many feel the book lacks the quirky warmth and emotional depth of the film and even of the first novel. A recurring complaint is that the sequel seems written “for the money”: it repeats a simple formula (Forrest needs money → gets a job → briefly succeeds → does something foolish → catastrophe → moves on) in a loop that soon feels mechanical and pointless. Several reviewers say the humor has “10‑year‑old cartoon logic,” with Forrest improbably causing huge historical events; instead of feeling whimsical, this starts to seem silly and exhausting. The tone is also darker: Forrest repeatedly ends up worse off, never grows, and comes across as merely “useless” rather than innocently naïve, which for some readers actively damages their affection for the character. A few go so far as to say they regret reading it at all.

On the positive side, a minority find it “thoroughly entertaining” and recommend it to fans of the film, stressing that it’s a sequel to the movie, not to the original book. They enjoy revisiting Forrest, appreciate the episodic misadventures, and find some of the situations genuinely funny, even if the humor can wear thin. For these readers, it works as a light, alternative continuation of the movie’s storyline and is “worth your time” if expectations are modest.

Overall, the consensus is that there are some laughs and entertainment value, but many readers feel the charm, heart, and originality that made Forrest Gump beloved are largely missing, replaced by repetition and a more mean‑spirited or cartoonish treatment of the character.