[Jordan Belfort] Wolf of Wall Street

Najsilniejszą reakcją jest moralne oburzenie. Belforta określa się jako skrajnego narcyza, pozbawionego skruchy, próbującego rozmyć własną winę; wielu odbiera ton książki jako „to nie do końca moja wina”, a nie autentyczne rozliczenie. Część czytelników łączy jego działania oraz praktyki jemu podobnych z kryzysem finansowym i szerzej – z długotrwałymi szkodami dla gospodarki, co potęguje niechęć wobec faktu, że autor zarabia dziś na tej historii. Silne oburzenie budzi również uprzedmiotowienie kobiet (łącznie z mówieniem o córce jak o „własności”).

Z drugiej strony nawet krytycy przyznają, że momentami książka bywa bardzo zabawna, pełna czarnego humoru i napisana w sposób wciągający – barwne anegdoty dorównują filmowej wersji, a czasem ją przebijają. Część czytelników docenia też obraz „zoo” na Wall Street z końca lat 80. i początku 90. Jednak dla wielu odbiorców mieszanka moralnej odrazy, mizoginii, braku głębszej refleksji i przegadania przeważa nad czysto rozrywkową wartością tej lektury.

The dominant reaction is moral disgust. Belfort is widely described as narcissistic, unrepentant, and eager to shift blame; some see the tone as “it wasn’t really my fault” rather than genuine remorse. Readers connect his behavior and that of his peers to wider economic damage and resent that he profits from royalties after helping to wreck lives and markets. The constant objectification of women (including calling his daughter a “possession”) particularly angers some.

On the positive side, even critical readers concede that parts of the book are darkly funny, energetic, and compulsively readable, with outrageous anecdotes that match or exceed the film’s excess. Those who enjoyed it tended to treat it as a sensational, over-the-top confessional rather than serious business literature, and some appreciated the insider feel of early Wall Street “zoo” culture. But for many, the combination of shallow self‑reflection, crude misogyny, and sheer length outweighs the entertainment value.