[M. R. James] Ghost Stories James

Z drugiej strony część współczesnych czytelników narzeka na gęsty, przestarzały język, liczne wtręty łacińskie i realia epoki, które utrudniają lekturę. Ten stylistyczny dystans, połączony z niechęcią autora do dosłownego epatowania grozą, sprawia, że wielu nie odbiera tych historii jako naprawdę strasznych według dzisiejszych standardów; to raczej interesujące klasyki niż lektury wywołujące dreszcze. Częsty zarzut dotyczy też ulotności opowiadań – poszczególne teksty zlewają się w pamięci, wymagają ponownego czytania fragmentów i szybko wylatują z głowy. Niektórzy mają wrażenie, że zakończenia bywają nagłe lub niedomknięte, jakby opowieść urywała się w momencie, gdy groza powinna najmocniej wybrzmieć. W sumie tom poleca się głównie miłośnikom klasycznej, nastrojowej i raczej łagodnej grozy, mniej zaś osobom szukającym szybkiej akcji, dosłowności i intensywnego strachu.

On the negative side, some modern readers find the language dense or dated, with 19th‑century English, Latin phrases, and period references making certain passages hard to follow. This stylistic distance, combined with James’s preference for implication over explicit terror, means that many people don’t actually find the stories frightening by contemporary horror standards; they feel more like interesting curiosities than genuinely scary reads. A recurring complaint is that individual stories blur together and become forgettable—readers report losing track of what happened and needing to reread sections. Some also feel that the endings can be abrupt or under‑resolved, as if the tales stop just when they should become most intense. Overall, the collection is often recommended to those who appreciate classic, atmospheric, and relatively mild ghost stories, but not necessarily to readers seeking fast‑paced, graphic, or straightforwardly terrifying horror.